و غيره نميگذارند ولى يهود سعادت را اختصاص ببنى اسرائيل دانسته و ساير طوايف عالم را محروم مىپندارند و از اينجهت غير بنى اسرائيل را بدين خود دعوت نمىكنند و اين سيره از زمان حضرت موسى الى زماننا هذا بين آنها سارى و جارى بوده چنانچه در قرآن مىفرمايد : لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كانَ هُوداً « 1 » و نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ « 2 » و ثانيا اينان مدعى هستند كه اگر از بنى اسرائيل كسى بر خلاف دين رفتار كند چند روزى بيش معذب نخواهد بود چنان كه از قول آنها ميفرمايد : وَ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُودَةً « 3 » ( دوم ) : جملة جزائية فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ كه فرع جمله شرطيه قرار داده شده اعتراض بجميع ارباب اديان است زيرا آرزو و تمناى مرگ نمودن مذموم و كاشف از شكايت و نارضايتى است و دعاء به طول عمر ممدوح و مطلوب است و اگر گاهى از ائمه اطهار و معصومين از اين قبيل كلمات اظهار شده از جهت عظمت مصيبت بوده مانند كلام حضرت زهراء « ع » « اللهم عجل وفاتى سريعا » و يا كلام حضرت على عليه السّلام « ارحنى فقد افنيت كل خليلى » و يا كلام حضرت ابا عبد اللَّه عليه السّلام « على الدنيا بعدك العفا » علاوه بر اينكه نوع مردم تمنا و آرزوى مرگ نمىكنند و اختصاص به يهود ندارد . جواب : تمنا و آرزوى مرگ نداشتن نوع مردم يا از جهت اينست كه اعتقاد بمعاد ندارند مانند طبيعيها و دهريها و يا بواسطه كثرت معاصى و عدم قبولى اعمال از سوء عاقبت و عذاب ميترسند و ميخواهند بواسطه عبادت يا توبه يا وسائل ديگر تدارك معاصى خود را بكنند ولى يهود كه مدعى هستند قطعا اهل سعادتند

--> ( 1 ) - سوره بقره آيه 105 ( 2 ) - سوره مائده آيه 214 ( 3 ) - سوره بقره آيه 74